Verhaal

Het leed dichtbij

Opa en oma Rijnders woonden met hun dochters in Daarlerveen. Mijn moeder Freda was één van die dochters. Tegenover hun huis, aan de andere kant van het kanaal, stond de boerderij van Nijland. Mijn moeder, Freda Botter-Rijnders, is nu 83 jaar en licht dementerend. Het is moeilijk voor haar om zich alles te herinneren. Wat ze nog wel weet, is dat op een dag de Duitsers kwamen. 

Op die bewuste dag stond de oudste dochter, buiten te turen naar de overkant van het kanaal. Er liepen soldaten op het erf van boer Nijland. Ze voelden aan deurposten, morrelden aan kozijnen, speurden in de tuin. Ze zaten overal aan en keken overal in. Er stampten een paar soldaten met hun grote laarzen ongevraagd het woonhuis binnen. De dochter schrok en begon te huilen. “Houd daar mee op,” zei moeder, ze nam haar dochter op een drafje mee naar binnen, “straks komen ze ook nog bij ons.” 

Later op de dag, toen de kust weer veilig was, kwam boer Nijland bij vader en moeder. Hij overhandigde hen een zak. “Willen jullie die voor mij bewaren?” Pa en ma hebben er niet lang op hoeven passen, binnen een paar dagen haalde iemand de zak weer op. Wat erin heeft gezeten, heeft Freda nooit geweten.

Het verhaal van boer Nijland kent geen gelukkig einde. Zijn zoon is afgevoerd en later door de vijand vermoord. Boer Nijland was hierdoor zo van slag en depressief, dat hij zich zelf van het leven heeft beroofd.

Boerderij Nijland Daalerveen

De boerderij van boer Nijland